Ouders aan het woord

 

We krijgen veel reacties van ouders, leerkrachten en therapeuten. Wilt u ook uw ervaring delen, we horen het graag! Mail ons dan op info@spreektvoorzich.nl

Stan en Isa zijn dol op Yep
Geschreven op 9 maart 2016

Deze prachtige tekening van Yep is gemaakt door Stan, de grote broer van Isa. Isa neemt Yep overal mee naar toe, hij mag zelfs met Isa mee naar bed.


 

Yepmetarmbandjes 

Een versierde Yep!
Geschreven op 23 februari 2016

Onze dochter heeft Yep de Handpop intensief gebruikt gedurende het hele therapietraject. Hij verdrong haar andere knuffel in bed en overdag had ze hem altijd mee naar school. Soms vergat ze hem wel eens, maar de therapeute had verteld dat je ook dapper kon denken als je aan Yep dacht als hij niet in de buurt was. Dit werkte goed. Onze dochter was zo gek op Yep dat ze hem helemaal ging versieren met armbandjes, elastiekjes en zelfs een echt horloge. Ze hing ook een oud babyslofje dat ze vroeger zelf gedragen heeft om zijn nek, om kleine spulletjes in te stoppen. Nu de therapie bijna afgelopen is en onze dochter het in de meeste situaties niet meer spannend vindt om te praten worden haar oude knuffels weer belangrijker. Ze wil Yep ook niet meenemen daar groep 3, omdat ze zich te groot voelt voor een knuffel op school. Wel neemt ze ‘vriendjes van Yep’ mee, kleine knuffeltjes die ze gemakkelijk kan verstoppen in haar laatje. 


 

Merte geniet van haar nieuw verworven vrijheden!
Geschreven op 23 juni 2015

Hier even een mailtje om met grote blijdschap en dankbaarheid te laten weten dat onze dochter Merte een kleine maand geleden haar eindfeestje met Yep en Dr Sofie heeft gevierd. Na een traject van bijna 2 jaar is ze helemaal opgebloeid op school en durft ze nu gewoon zichzelf zijn. De enthousiaste, vrolijke en praatgrage Merte die ze thuis altijd al was.
Na het eindfeestje hebben we nog een periode gehad met nogal wat nachtmerries (toeval, of misschien toch wel wat emoties dat ze er nu “zelf mee verder moet”?), maar ook daar lijken we nu een beetje voorbij te zijn.
Merte zelf geniet enorm van haar nieuw verworven “vrijheden”, en wijzelf als ouders niet minder. Elke dag opnieuw zie ik vol vreugde hoe ze vol enthousiasme onthaald wordt door haar klasgenootjes (want ze zijn nu allemaal dol op haar:-)) en hoe ze die begroeting ook kan beantwoorden en ontspannen aan haar dag kan beginnen.
Ze is nu 6 jaar geworden en heeft haar traject nog kunnen afronden in de kleuterklas, en dus ook nog een half jaartje gewoon kunnen genieten van haar kleuterklasje. Volgend jaar wordt het weer even spannend want dan gaat ze naar het eerste leerjaar in een nieuwe school (deze school was jammer genoeg enkel voor kleuters). Maar we hebben een kleinschalig schooltje gevonden dat in een park gelegen is, dus voorlopig zijn we vol vertrouwen dat ze zich daar ook zal kunnen thuisvoelen en nieuwe vriendjes zal krijgen.
In elk geval bedankt voor jullie mooie programma dat ons, en vooral Merte, enorm geholpen heeft. Ook het popje Yep wordt nog steeds gekoesterd 🙂
Heel veel succes nog met het voortzetten van jullie “missie”!

Groetjes Marie Joosten – mama van Merte.


 

Een mijlpaal voor Milou!
Geschreven op 11 maart 2015

Gisteren hebben de kinderen in de klas voor het eerst haar stemmetje gehoord, ons weekend kan niet meer stuk. ;-)

Groetjes Jolanda – moeder van Milou.


 

Een ander kind

Mijn dochter heeft ook het programma Spreekt Voor Zich gevolgd en met veel succes! Ze is een heel ander kind geworden. Je kunt aan haar niet zien dat ze ooit haar mond hield. We zijn er zo blij mee. Ik wil jullie dan ook ontzettend bedanken. Ik hoop dat ook andere kinderen succes zullen hebben. Dit wilde ik even kwijt.

Sule, moeder van een meisje van 5.


 

Dapperklapper

Thijs is dol op zijn dapperklapper. Hij neemt hem overal mee naar toe.

Moeder van Thijs, 5 jaar.


 

Wat zou Yep doen?

Hannah heeft soms nog moeite met de overgang van school naar BSO en is dan heel stil. We vroegen haar laatst: “Wat zou Yep doen?”. Toen zei ze: “Dapper.” Dat leek haar echt te helpen.

Ouders van Hannah, 5 jaar.


 

Feestje!

Anra, 6 jaar, vierde een feestje omdat zij haar einddoel haalde: “spreken tijdens het kringgesprek”. Ze ging samen met haar therapeut een tompouce eten in de stad. En Yep mocht ook mee!


 

Het verhaal van Robin

De moeder van Robin vertelde over de worsteling met het selectief mutisme van haar dochter en over haar ervaringen met het programma “Spreekt voor zich”.

Robin was een vrolijke rustige baby maar ook eenkennig en schrikachtig. Zij was 6 maanden toen we op de verjaardag van haar broer, die autisme heeft, probeerden alles zo rustig mogelijk te laten verlopen. Uiteindelijk bleek Robin degene die het moeilijk had. Ze bleef maar huilen en werd alleen stil als ik haar strak tegen mij aanhield en ze haar gezicht in mij kon verstoppen.
In de tijd daarna bleek dat ze het vreselijk vond als vreemde mensen bij haar in de buurt kwamen, haar lichaam verstijfde en haar gezicht verstarde. Er zijn heel wat mensen geweest die haar aan het lachen probeerde te maken. Van ervaren Opa van 20 kleinkinderen tot de cliniclowns. Maar Robin’s gezicht bleef strak en ik voelde de angst in haar lijfje. Ik weet nog dat ik op visite was en Robin heel hard haar hoofd stootte, ze huilde niet.

Ze kon lekker kletsen toen ze met 2,3 jaar naar de peuterspeelzaal ging. Daar werd duidelijk dat Robin meer dan extreem verlegen was. Ze zat stilletjes en verstijfd op haar stoeltje en kwam niet tot spel. Alleen wanneer de leidster bij haar ging zitten kon ze soms een puzzelstukje verleggen. Traktaties liet ze aan zich voorbij gaan omdat ze haar hand niet durfde uit te steken.
In die tijd liet een kinderpsycholoog voor het eerst “selectief mutisme” vallen. Gezien haar jonge leeftijd konden we echter nog niet zoveel doen. Op 3,5 jarige leeftijd kreeg ze officieel de diagnose en werden we doorverwezen naar Fornhese in Amersfoort.

Omdat de kleuterklas er aan zat te komen overlegden we met de school en legden uit wat er met Robin aan de hand is. De school bood gelukkig alle hulp en dus kon ze met 4 jaar gewoon beginnen. Ons meisje dat thuis vrolijk en expressief was dook daar volledig in elkaar.
Hoewel we het al zo vaak hadden gezien, bleef het onwerkelijk. Buiten druk kletsend en volledig ontspannen maar zodra we een stap op het schoolplein zetten een volledig ander meisje vol spanning. Helaas zorgt dat ook voor onbegrip. “Ik heb gehoord dat ze wel kan praten”, “Is ze niet gewoon koppig?”, “Ze moet wat harder worden aangepakt”.
In de klas kwam ze niet van haar stoel en zat ineengedoken met haar knuffel stevig vast. Onbereikbaar!
Voor de juf een nieuwe ervaring en de school had de ernst van haar probleem toch wat onderschat. Nadat we duidelijk maakten dat ze haar gewoon moesten laten en niets van haar verwachten kwam ze na 3 maanden een beetje los.

Inmiddels was er gestart met een remedial teacher die 2x per week met haar aan de slag ging. Zij werd begeleid door Fornhese. Het doel was om in stapjes te gaan praten op school. En dat begon dan bijvoorbeeld met bellenblazen. In het eerste jaar heeft ze geleerd om zich vrij te kunnen bewegen in de klas en te spelen met andere kinderen. Praten deed ze nog niet.
Ze had inmiddels aardig wat vriendinnen gemaakt met wie ze bij ons thuis wel lekker kon kletsen. Ik vond het vooral erg als Robin zich pijn had gedaan en dat niet kon uiten. Zo lag ze een keer krom van de pijn op straat zodra we de school uit kwamen. Ze bleek al hele ochtend enorme buikkramp te hebben.
Behandeling met “Spreekt voor zich”
Hoewel ik wist dat de behandeling lang kon duren vond ik dat ze weinig vooruitgang boekte. Robin was gek op de remedial teacher, en andersom ook, ze ging er graag naar toe. Maar helaas gaf het weinig resultaat.
En toen hoorde ik van een nieuw behandelprogramma “spreekt voor zich”. Het sprak me direct aan. Gelukkig was er een goed contact met alle partijen en hebben we gezamelijk besloten om met dit programma te starten.
En wat is dat een goed idee gebleken!
In februari zijn we gestart met wekelijkse sessies op de poli van fornhese. Binnen enkele keren durfde ze te praten met de therapeut. Wat was ze trots en wij natuurlijk ook. Het bijbehorende computerspel “het Luiderslot” viel goed in de smaak en was een extra stimulans. Ook de “Dapperklapper” was een groot succes.
De verdere stappen zijn heel erg hard gegaan. Er zijn maar 2 sessies met de therapeut op school geweest omdat Robin al snel in de klas vooruit ging. De Juf heeft het verder overgenomen en na 4 maanden kan ze nu hardop praten tegen haar klasgenootjes, de juf en zelfs vertellen in de kring. Ze heeft de torenkamer van het Luiderslot bereikt!
Onlangs was ze bij mijn ouders en kwam er onverwacht bezoek. Robin kon gewoon tegen ze praten. Toen mijn man haar daarover een compliment gaf zei ze: “natuurlijk kan ik praten, ik heb het luiderslot toch uit!”

Wij zijn uiteraard super enthousiast over “Spreekt voor zich” en ik gun het elk kind met selectief mutisme. De tijd die wij en de school erin hebben gestopt vind ik persoonlijk meevallen en zeker de moeite waard. Ik denk wel dat het mede zo snel is gegaan omdat we er als een team aan hebben gewerkt.
Als ouder kun je veel doen. Zo zijn we na de eerste sessie samen een map gaan uitzoeken voor de Dapperklapper, van haar dappere gedachte hebben we een mooie mobiel gemaakt en de torentaken en verhaaltjes kregen thuis voldoende aandacht.

Na de vakantie gaat Robin starten in groep 3. Ze heeft al kennis gemaakt met haar nieuwe juf. Ook nu bewees ze hoe dapper ze is geworden. Ze heeft gewoon gepraat en zelfs uitvoerig verteld over haar plannen voor de vakantie. Ons meisje komt er wel…nee, ze is er al!

Ouders van Robin.


 

Feestje

De behandeling van Zeyneb is gisteren afgesloten met een dapperfeestje op school. Haar creatieve juf had een mooie Yep-feesthoed gemaakt en Zeyneb ging vol trots met haar dapperdiploma de kring rond.

De ouders, de leerkrachten, Zeyneb en ik hebben de behandeling van “Spreekt voor zich” als heel prettig ervaren. Iedereen is blij dat Zeyneb zich nu vrij kan bewegen en lekker kan kletsen op school!”

Therapeut en ouders van Zeyneb, 5 jaar.


 

Het meisje dat niet praten wilde..

Een moeder heeft in een blog haar verhaal verteld over haar dochter.


 

Het verhaal van Sam

Ook de ouders van Sam maakten zich veel zorgen. Hun dochtertje zag er zo kwetsbaar, teruggetrokken en down uit als ze blokkeerde, terwijl ze thuis honderduit kletste. Met behulp van de behandeling met het programma “Spreekt voor zich” overwon ze haar angst. Ze kreeg meer zelfvertrouwen en nam kort geleden weer een grote, nieuwe stap. Hieronder leest u het verhaal van Sam.

Onze dochter Sam heeft selectief mutisme. Dankzij de therapie “Spreekt voor zich” en met de juiste mensen om haar heen, heeft ze dit overwonnen.
Het gaat nu heel erg goed met onze Sammie en daarom willen wij ons verhaal graag delen, hoe wij dit als ouders ervaren hebben en welke wegen we bewandeld hebben. Zeker als we daarmee andere ouders en vooral kinderen op weg kunnen helpen in een toch wel nieuw, soms onbekend terrein.

Het begon bij Sam eigenlijk al als kleine baby. Ze was een heel rustig introvert meisje en hoog sensitief voor alle prikkels van buitenaf. Haar reactie op harde geluiden was extreem en ook de geboorte van haar broertje Guus had op haar een extreme uitwerking.
Toen Sam voor het eerst naar de peuterspeelzaal ging had ze erg veel moeite met afscheid nemen. De stap naar de basisschool was ook moeilijk voor haar, maar gelukkig had ze steun van haar hartsvriendin Roos.

Toen Sam 5 jaar was en in groep 1 zat liep ze vast op school. We kregen via verschillende kanten te horen dat Sam weinig tot niet sprak in de klas. Ook de moeder van haar hartsvriendin sprak haar zorgen uit. Als zij Sam iets vroeg kreeg ze nooit antwoord. Zij communiceerde eigenlijk altijd via haar dochtertje met Sam. Op school gingen andere kinderen steeds meer voor haar praten, maar in het dieptepunt sprak ze zelfs niet meer met de kinderen in haar eigen klas en durfde ze buitenshuis helemaal niet meer te praten.

Voor Sam zelf was dit erg moeilijk, vooral omdat ze zich er wel degelijk bewust van was. Ze zei zelf dat ze niet durfde te praten en een vreemd, warm gevoel in haar buik kreeg. Soms leek ze ook boos op haarzelf dat het niet lukte, maar ze gaf ook aan dat ze bang was om iets fout te zeggen.
Voor ons als ouders was het een rare gewaarwording. Thuis sprak ze honderduit en zong uit volle borst Ernst Bobbi & de rest mee. Toch kregen zelfs de opa’s en oma’s geen woord uit Sam in een “vreemde omgeving”, maar als ze dan na afloop met ons mee naar huis gingen dan was er ineens wel weer contact met haar.
Voor de vriendjes en vriendinnetjes die bij ons thuis kwamen spelen was dat ook best vreemd. Ze zeiden altijd verbaasd: “ Hé, Sam kan wel praten?!”.

Thuis sprak ze dus gewoon, maar zodra wij de auto instapten was ze stil. We hebben hier flinke zorgen over gehad. Ze zag er zo kwetsbaar, teruggetrokken en down uit, zittend en zwijgend op de achterbank van de auto. Ook haar broertje Guus (toen 3 jaar) snapte niet waarom Sam geen antwoord gaf. Zelfs op vakantie, gedurende de lange reis naar Frankrijk, heeft ze weinig tot niets gezegd. Gelukkig begon ze in het vakantiehuisje weer te praten.

De huisarts verwees ons naar een orthopedagoog. Sam kreeg speltherapie en wij hoorden voor het eerst de term “selectief mutisme” vallen. Ik ben meteen aan het googlen geslagen en kwam toen vrij snel bij de site van “Spreekt voor zich.nl” terecht. Zo zijn we bij een GZ-psycholoog terecht gekomen en snel met dit programma begonnen.
Gelukkig was de begeleiding en hulp op school uiteindelijk heel goed, ook omdat Sam op een kleine school zit. Er kon gelukkig tijd vrijgemaakt worden voor de juiste aandacht. Dat is fijn want kinderen met selectief mutisme kunnen makkelijk vergeten worden. Je hoort ze (letterlijk) niet.
Gedurende het half jaar waarin we het programma “Spreekt voor zich” volgden en met het “Luiderslot” speelden, ging Sam met sprongen vooruit. Ze kreeg steeds meer zelfvertrouwen door deze therapie. Spelenderwijs oefende ze met geluiden maken tot ze uiteindelijk durfde te praten in de klas.

Het “Luiderslot” viel in de smaak. Sam vond het leuk en het is een eigentijds en interactief spel dat vergelijkbaar is met een DS-spelletje. Alleen helpt dit programma ook om de sociaal-emotionele ontwikkeling te stimuleren en om faalangst te verminderen. Sam leerde hierdoor beter om te gaan met situaties waarin ze gespannen werd. Aan het eind van de behandeling werd er een eindspel gespeeld met de hele klas. We vonden het leuk dat de hele klas op een speelse manier betrokken werd en Sam heeft ervan genoten.

Sam is nu 6 jaar en net begonnen in groep 3/4/5. Dit is een belangrijke overstap omdat er dan veel meer verwacht wordt van een kind, vooral op verbaal gebied. We zijn er nog niet helemaal, maar het is nu een wereld van verschil met hoe ze begon op school.
De Kinderboekenweek is net afgesloten en ze hebben het lied “Hallo Wereld” met de hele school geoefend. Aan t eind van de week heeft óók Sam in de grote groep meegezongen, weer een hele grote stap voor haar, waar wij als ouders erg trots op zijn!

Wij geloven als ouders dat de positieve benadering haar enorm geholpen heeft. We vonden het ook belangrijk om openheid te geven. We vertelden de mensen waar Sam tegenaan liep en over haar “gebruiksaanwijzing”. Hierdoor krijgt Sam meer begrip en wordt geaccepteerd.

Wij willen alle kinderen, ouders en iedereen daar omheen die met selectief mutisme te maken hebben heel veel sterkte wensen en hopen dat ons verhaal herkenning of steun kan bieden.

Groet Marco, Marlies, Sam & Guus.


 

Zwijgen hoeft nu niet meer

Als eerste mijn grote complimenten over de therapie! Wat hebben wij, en vooral onze dochter Eline er veel aan gehad! We zullen nooit de dag vergeten dat ze tegen de therapeute ging spreken, de tranen sprongen bij mij in mijn ogen!
Om nog maar niet te spreken over het moment dat er een doorbraak was op school en ze haar stem daar aan de juf liet horen! Iets waar we al bijna de hoop op hadden verloren na 2 jaar niet spreken op school….. Ik vind het super dat er aandacht wordt besteed, en zelfs een methode is ontwikkeld voor deze groep kinderen met selectief mutisme. En we zijn zo blij met hoe het nu met haar gaat, al blijft het altijd de aandacht verdienen om haar aan te moedigen te zeggen wat ze wil, vindt of weet. Ze zal er altijd meer moeite mee blijven houden dan andere kinderen zonder selectief mutisme, maar zwijgen hoeft niet meer, dat
vindt Eline nu ook!

Eline vertelde zelf wat voor haar het belangrijkste was wat ze geleerd had: “Ik kan naar de wenkbrauwen van iemand kijken dan durf ik meer te zeggen. En ik mag “weet ik niet” zeggen als ik het niet weet.”

Groet! ouders van Eline, 5 jaar.


 

Dapper meisje

Nancy zei al snel: “Ik ben een dapper meisje”. Dat doet ze nog steeds in verschillende situaties. Dankzij het programma kan Nancy ook op school en aan anderen laten zien wie ze is.

Ouders van Nancy, 6 jaar.


 

Ik wil net als Yep zijn

Anouk vindt het luiderslot helemaal super en ze zei tegen ons: “Ik wil net als Yep zijn”. De behandeling van onze dochter is inmiddels met succes afgerond.

Moeder van Anouk, 5 jaar.